Elyrea

Podczas gdy słońce chyliło się ku zachodowi w domu rodziny Ostacco ostatnie przygotowania do balu dobiegały końca. Służba co rusz wypatrywała pierwszych gości, stajenny w odświętnym stroju stał na baczność gotowy w każdej chwili zatroszczyć się o każdą zajeżdżającą karocę.  Znudzone czekaniem na gości Beatrice i Carla postanowiły podokuczać Julienne. Młodsza siostra odstawała nie tylko wiekiem, ale i charakterem. W przeciwieństwie do starszych sióstr, Julienne była spokojną, śliczną młodą dziewczyną, którą zdaniem Beatrice ojciec faworyzował. Gdyby jeszcze Julienne poszła w ich ślady, jak to młodsza siostra podglądała, stara się o względy młodych arystokratów, wszystko byłoby w porządku. Ona jednak krótko ucinała wszelkie dyskusje, a siostrom nie raz zarzucała, oczywiście nie w obecności ojca, łatwowierność i zły gust. Beatrice i Carla nie potrafiły zrozumieć, jak Julienne może odrzucać względy tak zamożnych i przystojnych mężczyzn, którzy jedliby jej z ręki, gdyby tylko ich o to poprosiła. Ona jednak zawsze uważała, że szuka czegoś więcej, a przynajmniej oczekuje inteligencji, co nie było zbyt częste.

- Jullieeee dziś znów zrazisz do siebie potencjalnego narzeczonego? – zapytała Beatrice.

- Jeśli okaże się nierozgarnięty i pozwoli sobie na zbyt wiele, to na pewno. – odpowiedziała Julienne.

- Nie masz za grosz rozumu! Masz już piętnaście lat i powinnaś myśleć o swojej przyszłości. – odparła Carla.

- Myślę o niej cały czas, ale nie zamierzam się nudzić z jakimś idiotą! – uniosła się Julienne.

- Powinnaś wykorzystać fakt, że ojciec nie zaaranżował Ci jeszcze małżeństwa! My nie miałyśmy tyle szczęścia, chociaż trzeba mu przyznać, że trafił idealnie – Beatrice uśmiechnęła się lubieżnie.

- Ojciec zawsze Cię faworyzował, zupełnie nie rozumiem za co… - dodała Carla.

- Ojciec obiecał, że nie zmusi mnie do ślubu wbrew woli… - broniła się Julienne.

- Bo to my jesteśmy ważniejszymi kartami przetargowymi, ale nie myśl, że dotrzyma obietnicy! Ptaszki ćwierkają, że nadchodzą ciężkie czasy, na północy może rozpętać się wojna, więc ojciec będzie szukał sprzymierzeńców. Tylko patrzeć, jak i ty trafisz w czyjeś ręce. Może zostaniesz żoną tego tłustego pułkownika? Ojciec od dawna myśli o tym, jak pozyskać jego względy! – Beatrice i Carla zaniosły się śmiechem.

- Nie zrobi tego! Ojciec zawsze dotrzymuje danego słowa! – krzyknęła Julienne.

- Dziewczynki…. – do pokoju wszedł wysoki mężczyzna w średnim wieku. Jego bujne, kręcone ciemne włosy opadały mu na ramiona. – Tyle razy prosiłem was, żebyście sobie nie dokuczały. Na Boga, rodzina to najważniejsze, co macie. W biedzie nie można liczyć na nikogo poza sobą! Jeśli dojdzie do wojny będziecie zdane na siebie. – skarcił je spojrzeniem.

- Ojcze my tylko się droczymy z naszą słodką i naiwną Julienne, która czeka na księcia z bajki. – odpowiedziała Carla.

- Nie księcia, a kogoś z mózgiem większym niż orzech! – oburzyła się najmłodsza córka.

Ojciec zaniósł się śmiechem.

- I masz rację! Jeśli znajdziesz takiego, stanę na głowie, żeby został Twoim mężem, chociaż sądzę, że to on prędzej poprosi o Twoją rękę. – pogłaskał ją. – A co do waszej rozmowy, kocham wam wszystkie tak samo i mam nadzieję, że nie będę musiał tego więcej powtarzać!

- Dobrze już dobrze, tatusiu. Idziemy do ogrodu, póki goście nie przyszli. – odpowiedziała Carla i starsze siostry chichocząc wybiegły z pokoju.